Maputo

  Vanmorgen werden we om 6 uur afgehaald aan onze guesthouse voor een daguitstap naar Maputo, de hoofdstad van Mozambique.

Deze stad ligt op 197 km van Nelspruit en het leek ons een leuk idee om op deze manier eens kennis te maken met Mozambique.

Dit was een bezoek aan toch wel een ‘zwarter’ Afrika dan Zuid Afrika is.

We hadden een super gids en voor we aan de grens aankwamen had hij ons al van alles verteld over leven, cultuur en geschiedenis van Mozambique.

Hij had ons al zo geprikkeld dat onze zintuigen op scherp stonden bij het aankomen aan de grenspost.  Eerst uit Zuid-Afrika gaan, dus auto parkeren, uitstappen, grenspost binnengaan, paspoortcontrole, instappen een stuk verder rijden door niemandsland, opnieuw parkeren aan de Mozambiquaanse kant, uitstappen, grenspost binnengaan, wachten…..

Hier moesten we een visum kopen en werd er een biometrische pasfoto van ons genomen, na een tijdje wachten was alles klaar en konden we weer verder rijden.   De grenspost is buiten de super technologische pasfoto installatie ‘back into time’.  Hier is volgens ons de laatste 50 jaar niets aan de inrichting veranderd.

De grensposten kunnen aan beide zijden ook nog echt gesloten worden met zware hekken en prikkeldraad.

Vooral rond de Mozambique grens was er veel leven. Er staan wel honderden kraampjes opgesteld die allerlei dingen verkopen, maar ’t is allemaal nogal pover en niet al te proper, maar wel zoals je het in Afrika verwacht. 

We rijden nu verder richting Maputo, het landschap  is verlaten, struiken zover je kijken kan, maar geen leven.  Volgens onze gids was dit gebied de plaats waar zich in het verleden wel wat oorlogen hebben afgespeeld en liggen er nog landmijnen.  De staat Mozambique zou deze regio kunnen opwaarderen en er landbouwgrond van maken, maar er gebeurt niets mee.  Het land is en blijft hierdoor arm en moet alles wat het nodig heeft importeren uit vooral Zuid Afrika.

Corruptie is blijkbaar het hoofdthema in dit land en er worden liever miljarden uitgegeven aan een supermoderne nutteloze hangbrug dan aan een gepland beleid te voeren met dingen die goed zijn om onder andere de armoede in te dijken.  Leven in Mozambique is hierdoor stukken duurder dan in het naburige Zuid Afrika ondanks het feit dat het grootste deel van de bevolking arm is.

We naderen Matola een stadje 20 km ten zuiden van Maputo. Hoe dichter bij de stad  hoe meer stalletjes en marktjes we zien.  Iedereen verkoopt er iets en iedereen probeert op deze manier het hoofd boven water te houden.  Je vraagt je af wie koopt hier nog iets van wie???

Intussen heeft onze gids ons ook verteld hoe Mozambique en Zuid Afrika samen betrokken waren bij de strijd van het ANC (remember Nelson Mandela en co).  Matola was een heel belangrijke plaats in deze strijd en hier is er een Museum en peace-park  om de gebeurtenissen te herdenken.  Het museum werd zelfs met Europees geld gebouwd.

Onze gids zelf was persoonlijk betrokken bij de rellen in Soweto in 1976 en vluchtte daarna naar Mozambique, zoals zovele anderen destijds deden.  Hij woonde en werkte daarna in Maputo als leraar Engels op één van de belangrijkste middelbare scholen van de stad.

Na ons bezoek aan Matola reden we verder naar Maputo centrum.  Deze stad wordt beschreven als de mooiste stad van Afrika.  In zeker opzicht klopt dit, er is de Indische Oceaan met een heel mooi strand – Mozambique heeft een kustlijn van 2500 km - langs het strand liggen onder andere vele ambassades, maar alvorens we daar aankomen rijden we alweer langs straten vol kraampjes, handelaar allerhande, en vooral veel vuil….De algemene kleur hier is vaal grijs, zwart…

We lunchen in een moderne maar toch wel typische Mozambiquaanse brasserie-achtige zaak. 

Daarna rijden we naar het echte hart van de stad.  Op de planning staat een bezoek aan het Natuurhistorische museum.  Hier zien we een collectie van opgezette dieren die er in Mozambique leven.  Deze dieren zijn echter al zo oud dat ze lelijk geworden zijn en ’t was ook een beetje verloren tijd na ons bezoek aan Kruger gisteren waar we ze allemaal in levende lijve zagen…

Van hieruit wandelden we naar de school waar onze gids lesgaf.  Het is de

Escola Secundaria Graça Machel.  Graça Machel was de tweede vrouw van Nelson Mandela.  Voor zij met Mandela trouwde was zij de vrouw van de President van Mozambique Samora Machel.

Als afsluiter  maakten we nog een stadstourtje door het centrum van de stad en kwamen zo langs onder andere het stationsgebouw dat wel heel beroemd is en langs de kathedraal.

Tijd om terug naar Nelspruit te rijden.  Zelfde procedure als bij het komen maar omgekeerd : Mozambique buiten, Zuid Afrika binnen en dan nog 2 uur rijden tot Nelspruit.

Het was een drukke, vermoeiende maar zeker leerrijke dag, blij dat we deze uitstap gemaakt hebben.